Wandelen tussen de pieken van Durmitor in Montenegro

Redactie Lonely Planet
Wandelen tussen de pieken van Durmitor in Montenegro

Dit nationale park vol ruige valleien en glasheldere meren biedt na elke bocht in het pad weer een ander indrukwekkend landschap.

Ergens in de met sneeuw bedekte bergen van Nationaal Park Durmitor volgt een groep wandelaars een bospad. Het is een koele, bewolkte dag; er valt voortdurend motregen en mist wervelt door de bomen. De stilte wordt alleen doorbroken door het geritsel van laarzen op bladeren en het gedrup van de regen die op de bosgrond valt. De scherpe geur van dennensap hangt in de lucht en wolken verbergen de bergtoppen. Op de bodem van de vallei glinstert een groen bergmeer. De wandelaars zijn volstrekt alleen in het ruige landschap.

Zicht op het Zwarte Meer (Black Lake) in NP Durmitor | Foto: Biggunsband / iStock

Met een bevolkingsdichtheid van slechts 50 inwoners per km2 (ter vergelijking: in Nederland is dit 475) is het in Montenegro nooit druk. Toch voelt het in de Durmitor-bergen niet bepaald rustig. Het is er wild en onstuimig. Het grootste nationale park van Montenegro spreidt zich in het noorden aan de Bosnische grens uit over 390 vierkante kilometer land. Het omvat een hoekige keten van karstbergen, waarvan er 20 hoger zijn dan 2.200 meter.

Buiten het skidorp Žabljak is er behalve een paar geïsoleerde gehuchten weinig bewoning. Een groot deel van het park is nog steeds bedekt met bossen. Tussen de bergtoppen liggen ravijnen en plateaus, waar zeldzame wilde dieren als gemzen, lynxen, wolven en zelfs een paar bruine beren leven. Het is een oud landschap dat met de eeuwen weinig is veranderd; sommige zwarte dennen in Durmitor behoren tot de restanten van een groot woud dat zich ooit uitstrekte van de Russische steppes tot de Atlantische kust.

September is een mooi moment om Montenegro te bezoeken | Foto: d1tus / iStock

Wandelgids Slavko Gusak doet zijn rugzak af en ploft op de grond neer naast een katun, een traditionele schaapherdershut, gekenmerkt door steile zijdes in de vorm van een A en een stevig houten skelet. ‘Elke keer dat ik hier kom, word ik eraan herinnerd hoe waardevol dit gebied is en hoe hard we moeten werken om het te beschermen,’ zegt hij.

Oorspronkelijk waren de bewoners van Durmitor boeren die in de heuvels vee hielden en in de valleien tarwe, graan en gerst verbouwden. Ze legden grote voorraden aan om de lange, bittere winters te overleven. Het was een zwaar leven dat vindingrijkheid en kracht vereiste, om maar niet te spreken van een uitgebreide kennis van het land. Deze lokale expertise maakte van Durmitor een centrum voor partizanenverzet in de Tweede Wereldoorlog. De paden van het park zijn bezaaid met gedenktekens voor de vele guerrillastrijders die hun leven gaven tijdens het verzet tegen de Nazi-invasie, en ze worden nu nog steeds als nationale helden gezien. Hun commandant, maarschalk Josip Broz Tito - tussen 1953 en 1980 de meedogenloze dictator van Joegoslavië - herdacht hun opoffering door van Durmitor in 1952 het eerste nationale park van het land te maken.

De groene valleien van Nationaal Park Durmitor | Foto: dellaliner / iStock

Vandaag de dag is het moeilijk om je Durmitor voor te stellen als een slagveld; nu is het een wandelaarsgebied bij uitstek. Honderden paden lopen door de valleien en over de pieken van het park, inclusief de drie uur durende tocht naar de top van een van de hoogste bergen van Montenegro, Bobotov Kuk, 2.523 meter hoog. Vanaf de top kun je helemaal tot aan de Bosnische grens kijken. Ondanks het mooie landschap trekt het park maar een fractie van de bezoekers dan de veel bekendere Zuid-Europese bergketens. Dit maakt Durmitor perfect voor wandelaars die van rustige en wilde paden houden. In de afgelopen jaren is Durmitor ook populair geworden onder rafters, die afkomen op het schuimende water van de Tarakloof, een ravijn van 1.300 meter dat zich aan de oostkant van het park een weg baant door de rotsen. De plaatselijke bevolking grapt dat het de Grand Canyon van Montenegro is.

‘In Durmitor noemen we onze meren gorske oi, “de ogen van de berg”,’ zegt Slavko, terwijl hij tevoorschijn stapt uit een dennenbos dat een turquoise meer omringt. ‘Soms voelt het echt alsof de bergen naar jou kijken, in plaats van andersom.’

Naast groene valleien kent Durmitor scherpe, kale toppen | Foto: dulen / iStock

Hij laat een steen over het water stuiteren en de rimpelingen waaieren uit over het oppervlak, terwijl eendagsvliegen zoemen in het riet. Hoog boven de vallei cirkelt een havik over de boomtoppen, op zoek naar een verstopte prooi. Heel even breekt de zon door het wolkendek en werpt haar stralen op het water. In de verte zijn een aantal hoge bergtoppen te zien, die tevoorschijn komen uit de wolken als een vloot slagschepen die opdoemt uit de zeemist. Dan verdwijnen ze weer, net zo snel als ze gekomen zijn, opgeslokt door de wolken.

Slavko slaakt een kreet van verrukking die rond-echoot in de vallei, terwijl hij huiswaarts keert over het wandelpad.

Krijg je net als wij geen genoeg van Montenegro? Lees Verken Montenegro’s onbezongen noorden en Wild Montenegro: de beste activiteiten in de buitenlucht.

Openingsbeeld: Julian Love / Lonely Planet


Volg Lonely Planet op Instagram