Natte voeten: ontdek de bayou van Louisiana

Redactie Lonely Planet
Natte voeten: ontdek de bayou van Louisiana

16 kilometer ten westen van New Orleans gaat het land van de staat Louisiana over in water. Het asfalt van de Interstate 10 torent op stevige palen boven het eindeloze blauw uit dat zo hier en daar verstoord wordt door gigantische reclameborden voor Taco Bell, letseladvocaten en baptistenkerken. Onder de betonnen bolders schuilt een heel andere wereld: een complex ecosysteem van moerassen, meren en rivieren, waar de invloed van de mens al eeuwenlang komt en gaat als eb en vloed.

Tot de eerste bewoners behoorden de Frans-Canadezen, die na een zevenjarige oorlog over landsrechten door de Britten verbannen werden uit Acadië, een regio in het oosten van Canada. Ze vluchtten naar het zuiden en vestigden zich in de 18de eeuw uiteindelijk in de moerassen van Zuid-Louisiana. Hun bekwaamheid in het vissen en jagen voor bont werd ingewisseld voor nieuwe vaardigheden, die geschikter waren voor hun nieuwe omgeving. Ook hun naam veranderde: van Acadians naar Cadians en tot slot naar Cajuns. Ze zijn de trotse beschermers van een cultuur die ook in de 21ste eeuw nog volop bruist. 

Een drijvend hutje in Atchafalaya Basin in het zuiden van Louisiana | Foto: Kris Davidson / Lonely Planet

De moerassen

Charlie Martin waadt door het moeras. Het water staat tot aan zijn borst. Zijn tred is voorzichtig en aftastend; hij zoekt de bodem van het moeras met zijn voeten. Als hij een goede plek bij de bomen heeft gevonden, zet hij zijn statief neer en wacht. De zon komt op en de nachtgeluiden sterven weg. Binnen een paar minuten wordt de lucht omgetoverd van dofgrijs naar neonroze. Het Spaanse mos dat als oudemannenbaarden aan de cipressen hangt, gloeit goud in het licht. Een kleine zilverreiger stijgt op en klapwiekt geruisloos weg.

Dit is bekend terrein voor Charlie. Als hij geen donuts staat te bakken in zijn bakkerij in Paulina, pakt hij zijn boot en zijn cameratas en vertrekt hij richting de moerassen. ’s Morgens gaat hij vaak naar Lake Fausse, op zoek naar cipressenwortels die boven het water uitsteken. ’s Avonds kiest hij eerder voor Lake Pontchartrain en het Reserve Canal, waar de vissen roekeloos zijn boot in springen. In het licht van zijn zaklamp lichten de ogen van alligators op. Charlie zet de motor uit en vertelt zijn verhaal in een lage, zuidelijke tongval.

Charlie Martin maakt al jarenlang foto's van het moerasland | Foto: Kris Davidson / Lonely Planet

De fotograaf

‘Ik groeide op als zoon van een part-time boer in het moerasgebied van Louisiana, op de oevers van de Mississippi. Vaste bezigheden waren jagen en vissen, dat deed iedereen. Tijdens de jacht kwam ik in het moerasgebied en raakte ik gehecht aan de bossen en het water.

Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in kunst en fotografie. Toen mijn dochters oud genoeg waren om met me mee op jacht te gaan, besloot de oudste dat ze geen geweer wilde dragen: ze nam liever een camera mee. Ik leerde snel wat over de bediening van camera’s, zodat ik het haar uit kon leggen en vanaf toen is het eigenlijk mijn passie geworden. Nu houd ik eigenlijk bijna nooit meer een geweer vast: ik jaag met mijn camera.

Charlie Martin gooit zijn anker uit in Lake Fausse | Foto: Kris Davidson / Lonely Planet

Elke keer dat ik naar het moeras ga, is het weer anders. Het weer heeft erg veel invloed op hoe het landschap eruitziet door de lens. Mijn favoriete moment om foto’s te maken is met zonsopgang. Door de verandering in temperatuur komt er dan een beetje nevel en mist op, wat alles heel levendig maakt. Je kunt altijd weer iets anders vastleggen: van waterlelies en kroos tot het brakke water bij de oevers. Ik heb een paar reizen gemaakt naar bijvoorbeeld Alaska en Yellowstone, maar niets ligt me zo nauw aan het hart als het het vertellen van het verhaal van Louisiana.

Het ecosysteem van de grote cipressen is wat mijn voornamelijk interesseert. Het is een van de enige plaatsen ter wereld waar we zo’n soort ecosysteem hebben. In Florida, North en South Carolina vind je het ook her en der, maar het blijft vrij uniek. Op nog geen kilometer afstand van elkaar zien de cipressen er al helemaal anders uit.

‘Een erg bijzondere ervaring is het huren van een boot om daarmee ’s nachts het moeras op te gaan. Het geluid is ongelofelijk, je hoort van alles: van brulkikkers en boomkikkers tot uilen. Als het net geregend heeft, wordt het geluid van de boomkikkers zo hevig dat het haast overweldigend is. Ik kom regelmatig alligators tegen en ze zijn eigenlijk nooit agressief. ’s Nachts is het net kerstfeest op het moeras, met alle oplichtende alligator-ogen in het licht van de zaklamp.

Een alligator houdt zich schuil in Reserve Canal | Foto: Kris Davidson

Er zijn maar weinig mensen die permanent in het moerasgebied wonen. Nog steeds zijn er mensen die hun brood verdienen met jagen naar bont, kreeft-vangen of meervalvissen, maar eigenlijk is iedereen hier op de een of andere manier verbonden met de moerassen en het water. Het is een deel van de cultuur van de mensen hier. En iedereen is zo gul en vriendelijk, ze verwelkomen je in hun huis zonder dat ze je kennen en maken er een feestje van. Het is moeilijk die mentaliteit ergens anders te vinden.’

Je kunt op een 4 tot 6 uur durende fotografie-excursie met Charlie (vanaf €260; eyesonthebayou.com).

Openingsbeeld: Kris Davidson / Lonely Planet


Volg Lonely Planet op Instagram