Hiken op La Gomera

Redactie Lonely Planet
Hiken op La Gomera

Vulkanisch La Gomera – het vergeten Canarische eiland – is het ontdekken meer dan waard. De beste manier om dit te doen? Te voet! Er zijn tal van mooie wandelroutes op La Gomera, maar een van de mooiste is de wandeling van Agulo naar de Mirador de Abrante.

Wandeling: Agulo – Mirador de Abrante

3 uur
6,5 kilometer
Moeilijkheidsgraad: hoog-gemiddeld
(steile klim, afvlakkend naar het einde)

Op 625 meter boven zeeniveau, ver boven de laurierbomen en de fincas van het dorp Agulo in het noordoosten van La Gomera, ligt een van de geweldigste uitkijkpunten van de Canarische eilanden. Vanaf de Mirador de Abrante kijk je richting het westen uit op de groene nevelwouden en lavaschoorstenen van Parque Nacional de Garajonay. Op 29 kilometer naar het oosten, de Atlantische Oceaan over, liggen Tenerife en de vulkaan El Teide gehuld in mist.

De wandeling vanaf het dorp slingert de heuvels in en schiet dan ineens omhoog, door een goudkleurig ravijn naar de top. Op de route wandel ik langs pezige geiten en geharde schapen die tegen rotswanden opklauteren en groet ik zongebruinde boeren met plantagehoeden. Dit zijn geen gemakkelijke wandelpaden, maar ingewikkelde sporen die ophouden waar de duizelig-makende omgeving dat toelaat.

Het uitzicht vanaf Mirador de Abrante richting Tenerife en de vulkaan El Teide

Al snel klinkt er een kanarie-achtig geluid, dat weerkaatst in de heuvels en echoot in de hoekjes van de ravijnen van de mirador. De inwoners van La Gomera zijn de enige mensen op aarde die van fluiten een taal hebben gemaakt en de oude traditie van El Silbo leeft nog steeds voort. De fluittaal werd vroeger gebruikt om nieuws te verspreiden, indringers af te schrikken of om simpelweg aan de buren te vragen of ze ook een missende geit gevonden hadden. El Silbo gaat al eeuwen over van generatie op generatie en staat op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van UNESCO, ook al wordt het vandaag de dag nog slechts ingezet voor de laatste roddels.

Mario Castro Mende is een hedendaagse beoefenaar, een dunne twintiger met een stoppelbaard. Ik kom hem tegen bij een uitkijkpunt op het laatste stuk van de wandeling. De pastelkleurige bodegas van Agulo lijken vanaf hier zo groot als suikerklontjes en het water van de oceaan schittert ver beneden in het zonlicht. Met zijn rechter ringvinger duwt Mario zijn tong omlaag. Zijn andere hand zet hij als een soort schelp om zijn mond om het gefluit de goede kant op te sturen. Het geluid klinkt als een vioolsnaar die te strak gespannen staat.

‘Ik begon te oefenen met mijn opa toen ik vier was,’ zegt Mario. Zijn schrille gefluit echoot ver over de bergtop. ‘Soms kun je me van meer dan zes kilometer ver horen. Luister morgen maar goed tijdens het wandelen. Je weet nooit wat je hoort!’

Deze wandeling komt uit een artikel in Lonely Planet magazine van mei 2018 (editie 22). Benieuwd naar het volledige artikel vol andere bijzondere hikes? Bestel het nummer dan hier! 

Reis je toch liever met de auto? Dit is dé ultieme roadtrip door de VS.

Fotografie: Stian Klo / Lonely Planet


Volg Lonely Planet op Instagram