Een nachtelijke ontmoeting bij Ras al-Jinz Turtle Reserve in Oman

Sara van Geloven
Een nachtelijke ontmoeting bij Ras al-Jinz Turtle Reserve in Oman

De ongerepte stranden van Oman worden elk jaar bezocht door verschillende schildpaddensoorten. Maak je op voor een unieke nachtelijke ontmoeting op het strand onder een epische sterrenhemel bij het zeeschildpaddenreservaat Ras al-Jinz in Oman.

Het is pikdonker op de weg naar het strand. Een groepje mensen loopt door de duinen in het schijnsel van de zaklantaarn van eco-gids Nasser Al Zadjali. Af en toe klinkt er opgewonden gefluister, verder is alleen het breken van golven in de verte te horen. Aan de rand van het strand komt het groepje tot stilstand. ‘Heel stilletjes nu,’ zegt Nasser. ‘En let erop dat je in mijn voetsporen blijft.’

We schuifelen voort door het rulle zand, richting de glinsterende waterlijn die net te zien is in het donker. Op een paar meter van de vloedlijn stopt Nasser. Voor hem is een groot gat in het zand te zien, met iets wat wel wat weg heeft van een zwerfkei er middenin.

Nasser schijnt er met zijn zaklamp op en de kei komt plotseling tot leven. Het is een groene zeeschildpad van wel een meter lang. Onder in het gat is nog een kleinere kuil te zien, met een verzameling witte golfballen erin. ‘Tijdens het leggen van de eieren verkeert de moeder in een soort trance,’ vertelt Nasser. ‘Dan kun je haar van dichtbij benaderen zonder haar te storen en heeft ze ook van het licht geen last.’ Er vallen nog een paar eieren in het nest en de schildpad beweegt haar immense achterpoten om er wat zand over te scheppen.

‘Ze kan wel 100 eieren per keer leggen. Nadat het nest goed is toegedekt verdwijnt ze weer de zee in en moeten de kleine zeeschildpadjes het verder zelf doen. Na 50 á 60 dagen in het zand komen ze uit de eieren tevoorschijn.’

Een babyschildpad heeft de branding bereikt | Foto: helovi / iStock

We lopen verder over het strand. Nasser wijst hier en daar meer nesten aan en bukt dan ineens snel, om met een baby-schildpadje in de hand weer omhoog te komen. ‘Deze is verdwaald, hij loopt de verkeerde kant op. Dat gebeurt al snel en het is de reden waarom het hier zo donker moet zijn; de kleintjes zien weinig, maar volgen de natuurlijke glinstering van de zee. Je snapt waarom kunstmatig licht hier dan ook uit den boze is.’ Hij loopt met het schildpadje terug naar de vloedlijn. ‘Deze help ik even een handje, want er liggen roofdieren op de loer.’ Hij schijnt met de zaklamp over het natte zand, waar de silhouetten van grote krabben te zien zijn. Ook vossen bezoeken dit strand, waar jaarlijks wel 30.000 nesten te vinden zijn, maar al te graag.

De flippers van het babyschildpadje gaan woest tekeer en het kleintje verdwijnt al snel in de golven. In de zee wachten nog meer gevaren: roofvissen, haaien en de mens, in de vorm van vissers, visnetten en plastic. Slechts een of twee van de duizend jonkies bereikt uiteindelijk een volwassen leeftijd. ‘De natuur is hard,’ zegt Nasser.

We verlaten het strand en Nasser knipt de zaklamp uit. Ik werp nog een blik achter me. Het strand is in het duister gehuld, maar erboven schijnen duizenden heldere sterren. De glinstering van de zee is nog net zichtbaar. Duizenden babyschildpadjes beginnen vannacht in het donkere water aan hun onzekere leven. Toch overleeft de soort al miljoenen jaren op deze manier, lang voordat wij hier ooit rond begonnen te lopen. Het zal nog tientallen jaren duren tot de kleintjes geslachtsrijp zijn, maar als ze het weten te halen zullen de vrouwtjes uiteindelijk op het strand van Ras al-Jinz terugkeren om hun eigen eitjes te leggen.

Meer over Oman? Lees de hele Great Escape over het land in het novembernummer van Lonely Planet Traveller.

Openingsbeeld: Ras al-Jinz Turtle Reserve 


Volg Lonely Planet op Instagram